است ، پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله فرمود : « من كنت مولاه فعلىّ مولاه » ، سپس خداى تعالى اين آيه را فرستاد : * ( الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ . . . ) * و سيوطى در جلد 1 « الاتقان » ص 31 « از چاپ سال 1360 » به دو طريق از او روايت نامبرده را آورده است . و بدخشى در « مفتاح النجا » از عبد الرزاق رسعنى از ابن عباس آنچه را كه در ص 98 گذشت ذكر نموده ، سپس گويد : و ابن مردويه از ابى سعيد خدرى رضى اللَّه عنه بمانند آن روايت كرده ، و در پايان آن مذكور است : پس نازل شد : * ( الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ . . . ) * تا آخر آيه در اين هنگام پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله فرمود : « اللَّه اكبر على اكمال الدين و اتمام النعمة و رضى الربّ برسالتى و الولاية لعليّ بن ابي طالب ( 1 ) » و اربلى به همين لفظ آن را در « كشف الغمّة » ص 95 از تفسير او نقل كرده و قطيفى در « الفرقة الناجية » گويد : ابو بكر ابن مردويه حافظ ، باسناد خود كه منتهى بابى سعيد خدرى مىشود روايت نموده كه : پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله روزيكه مردم را در غدير خم دعوت فرمود ، امر كرد خار و خاشاك را از زير درخت بر طرف ساختند ، و آن روز پنجشنبه بود ، و مردم را بسوى على عليه السّلام دعوت كرد و دو بازوى على عليه السّلام را گرفت و بلند كرد تا حديّكه مردم سفيدى زير بغل پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله را ديدند ، سپس از يكديگر ( پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و على عليه السّلام ) جدا نشدند تا اين آيه نازل شد : * ( الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ ) * تا آخر آيه پس گفت . . . تا آخر آنچه از ابى نعيم اصفهانى حرف به حرف ميآيد . 3 - حافظ ، ابو نعيم اصفهانى ، متوفاى 430 در كتاب خود ( ما نزل من القرآن فى على عليه السّلام ) روايت نموده گويد : حديث كرد ما را ، محمّد بن احمد بن على بن مخلَّد ( محتسب ، متوفاى 357 ) كه او از محمّد بن عثمان بن ابى شيبه و او از يحيى حمّانى و او از قيس بن ربيع ، و او از ابى هارون عبدى ، از ابى سعيد خدرى رضى اللَّه عنه

--> ( 1 ) يعنى خدا را به بزرگى مىستايم در برابر كامل نمودن دين و تمام كردن نعمت و خوشنودى خدا برسالت من و ولايت على بن ابى طالب .